Uair amháin, i mbaile beag quaint, bhí cónaí ar theaghlach ar a dtugtar an Cyrus. Bhí teach beag ach álainn acu le cúlchlós mór a d'athraigh go grámhar ina ghairdín. Ba é an tearmann a bhí acu, áit a bhfuair siad sólás agus inar chaith siad cúpla nóiméad sona le chéile.
Bhí an Cyrus, comhdhéanta den Uasal agus Bean Uí Johnson agus a mbeirt leanaí, Emily agus James, díograiseach dúlra. Ba mhór acu sólás simplí an tsaoil, agus tháinig a ngairdín ina léiriú ar a bpaisean. Gach maidin, chruinníonn siad sa ghairdín, ag bascadh faoi theas na gréine ag éirí.
Ósais draíochta a bhí sa ghairdín, agus é lán de bhláthanna bríomhara de gach dath. Líon rósanna, nóiníní, agus tiúilipí an t-aer lena cumhráin aoibhinn. Is minic a shuífeadh an teaghlach ar an bpóirse, ag sileadh tae úrnua grúdáilte, agus ag breathnú mar a bheadh féileacáin ildaite ag damhsa ó bhláth amháin go bláth.
Sa ghairdín, d'aimsigh an Cyrus ealaín na beatha a chothú. Bhí paiste beag den ghairdín ag Emily agus James áit ar chuir siad na glasraí is fearr leo. Chuir siad go cúramach leis na plandaí, á n-uisciú agus ag tarraingt amach na fiailí le díograis. Bhí an-áthas ar a gcuid síológa bídeacha a fheiceáil ag fás ina bplandaí rathúla do-tomhaiste.
Bhí an gairdín ina áit freisin le haghaidh cruinnithe teaghlaigh agus ceiliúrtha. Chuirfidís bord picnic ar bun faoi scáth crann ard darach agus féasta ar na béilí blasta a bhí ullmhaithe acu le chéile. Tháinig gáire tríd an ngairdín agus iad ag roinnt scéalta, ag imirt cluichí, agus ag baint sult as comhluadar a chéile.
Le himeacht ama, ní raibh sa ghairdín ach caitheamh aimsire; tháinig sé chun bheith ina siombail dá ngrá agus aontacht. Áit a bhí ann ina ndearna siad gáire, caoineadh, agus fuair siad sólás le linn tréimhsí deacra. Cibé an raibh sé ag ceiliúradh laethanta breithe nó ag tabhairt sólás dá chéile le linn chuimhneacháin bhróin, chuir an gairdín tearmann sábháilte ar fáil i gcónaí.
Samhradh amháin, thit Bean Johnson tinn agus bhí uirthi fanacht san ospidéal ar feadh cúpla seachtain. Bhí an chuma ar an ghairdín tréigthe gan a láithreacht radiantach. Chinntigh an tUasal Johnson agus na leanaí an-áthas a thabhairt di, chaith an tUasal Johnson agus na leanaí uaireanta gach lá ag tabhairt aire don ghairdín, ag cinntiú gur ósais bhríomhar a bhí ann.
Nuair a d’fhill Bean Uí Sheáin abhaile, tháinig lúcháir ar a croí mar chonaic sí an gairdín ag fás leis an saol. Tháinig deora an tsonais síos a leicne agus í ag glacadh a muintire, buíoch as a ngrá agus as a dtiomantas. Bhí an gairdín ina fhoinse leighis anois, ní hamháin di féin ach don teaghlach ar fad.
Chuaigh na blianta thart, agus d'fhás leanaí Johnson suas agus bhog siad ar shiúl chun a n-aisling a shaothrú. Mhothaigh an teach folamh, agus bhí cuimhní ar an am a chuaigh thart sa ghairdín. Ach gach samhradh, d’fhillfidís abhaile agus chruinnighidís sa ghairdín, ag tabhairt beocht do chuimhneacháin chothabhála a n-óige.
D'fhan gairdín an teaghlaigh ina siombail de ghrá, aontacht, agus sonas ar feadh shaol na Cyrus. Bhí sé ina mheabhrúchán go bhféadfadh an-áthas a thabhairt i measc dhúshláin an tsaoil, naisc an teaghlaigh agus pléisiúir shimplí an dúlra. Agus mar sin, lean an ghairdín ag bláthú, a áilleacht agus a theas ag scaipeadh sonas do gach duine a chuaigh isteach ina chulaith.