I gcroílár mo chúlchlós, tagann tearmann chun cinn - ríocht ina stiúrann rince an dúlra siansa fáis. Ní caitheamh aimsire amháin é bheith páirteach i ngníomhaíochtaí garraíodóireachta; is eispéireas tumtha é a nascann mé le cuisle an tsaoil féin.
Agus an ghrian ag síneadh a méar órga trasna na spéire, tugaim faoi mo dheasghnátha laethúil. Armtha le canna uisce agus croí lán d'oirchill, druidim chuig na leapacha gairdín. Gach braoinín a íslíonn ón gob ní hé amháin é; is elixir beatha-dheimhnithe é a chothaíonn an ithir tart thíos. Éiríonn fuaim rithimeach an uisce ag bualadh leis an domhan ina séis shoothing, ag socrú an stáitse le haghaidh léiriú luibheolaíoch an lae.
Is pléisiúr tadhlach é an comaoineach láimhe leis an ithir nach féidir a chur i gcomparáid. Ag tochailt isteach sa domhan, is dóigh liom an glacadh fionnuar, tais ar an talamh - nasc inláimhsithe le foinse na beatha. Is gníomh deasghnáthach é síolta a chur, gach ceann ina ghealltanas poitéinsiúil, capsúl beag bídeach a chothaíonn draíocht an phéacadh. Is suaitheantais onóra iad an ithir faoi mo mhéara agus boladh an domhain ar mo lámha, cruthúnas ar mo rannpháirtíocht i rince ársa na saothraithe.
De réir mar a thagann na laethanta amach, déantar canbhás dathanna agus uigeachtaí sa ghairdín. Tagann péacáin tairisceana chun cinn, ag scaoileadh duilleoga íogaire a mheallann solas na gréine mar sheod. Cruthaíonn éagsúlacht na bplandaí, gach ceann acu lena duilliúr uathúil agus a phatrún bláthanna, taipéis bheo a fhorbraíonn leis na séasúir a chuaigh thart. Agus an kaleidoscope fáis seo mar fhianaise dom, meabhraítear dom nach lucht féachana amháin mé ach rannpháirtí gníomhach i scéal mo ghairdín atá ag athrú de shíor.
Éiríonn an fiailí ina interlude córagrafach sa shiansach fáis seo. Le gach ionróir nach dteastaíonn a bhaint, táim ag glanadh an stáitse do na príomh-taibheoirí - na plandaí a chothaigh mé go cúramach. Ní dímheas é gníomh na fiailí ach céim riachtanach chun comhchuibheas an ghairdín a chothabháil, meabhrúchán go bhfuil cothromaíocht ríthábhachtach d'éiceachóras faoi bhláth.
Is buaicphointe iarrachtaí an ghairdín é am an fhómhair - luach saothair don dúlra agus don chothaitheoir araon. Is teist ar an bhfoighne agus ar an dúthracht a cuireadh in iúl iad dathanna bríomhara na dtorthaí agus na nglasraí aibithe. Is ceiliúradh é gníomh na buainte, comaoineach le deolchaire an domhain, agus meabhrúchán ar nádúr timthriallach na beatha.
Ní hamháin go mbaineann an gharraíodóireacht, dar liomsa, leis na torthaí agus na blásanna inláimhsithe ach baineann sé leis an sólás doláimhsithe atá fite fuaite i bhfabraic an phróisis. Is aistear féinfhionnachtana é, ceacht foighne agus athléimneachta, agus modh chun solace a aimsiú i gculaith an dúlra. Is léiriú é an gairdín, lena thírdhreach atá ag athrú de shíor, ar thráth agus ar shreabhadh an tsaoil – meabhrúchán chun blaiseadh de gach nóiméad agus léirthuiscint a bheith agat ar an áilleacht atá ina cuid dhílis den fhás, den mheath agus den athbhreith.
Sna chuimhneacháin chiúin a chaitear i measc an duilliúr, faighim tuiscint dhomhain ar chomhlíonadh. Ní bailiúchán plandaí amháin atá sa ghairdín; is eintiteas beo, análaithe é - teist ar an áilleacht a thagann chun cinn nuair a chomhoibríonn lámha an duine le fórsaí an dúlra. Sa shiansach fáis seo, is seoltóir mé, ag treorú an ghairdín trína shéasúir, agus mar chúiteamh, seinneann sé séis chomhchuí a thagann le rithim na beatha.