Uair amháin, i gclós cúil quaint, bhí grúpa uirlisí gairdín ina gcónaí. Bhí a phearsantacht agus a chuspóir féin ag gach duine acu, agus le chéile, chruthaigh siad pobal bríomhar comhchuí.
I gcroílár an ghairdín, bhí seanchrann darach críonna bródúil darbh ainm Oakley. Ba é Oakley an cónaitheoir is sine sa ghairdín agus is minic a roinn sé scéalta ón am atá thart leis na huirlisí, á threorú mar sheanathair. Chuirfeadh sé lúcháir ar a chuid craobhacha de réir mar a tháinig na huirlisí ar an saol gach maidin.
Bhí sluasaid, an uirlis dúthrachtach agus láidir, i gceannas ar an mbealach i gcónaí. Bhí sé freagrach as an domhain a thochailt agus an ithir a iompú le plandáil. Bhí an-chraic ag an sluasaid chun na spotaí is fearr a aimsiú le go bhfásfadh síolta. Dhéanfadh sé tochailt domhain, ag rá, "Déan slí don todhchaí, a chairde!"
Uirlis ard caol a bhí i láthair ag Rake, uasal agus galánta. Bhí sí bródúil as an ngairdín a ghlanadh, ag ráthú duilleoga agus craobhóga tite ina chairn néata. Bhí Rake ina éisteoir den scoth freisin agus is minic a thabharfadh sé compord do na plandaí nuair a mhothaigh siad síos. “Fan láidir, a chlann bhig,” adeir sí.
Bhí an tallann ag Pruner, an uirlis mhionchúiseach ghéar, chun na toir agus na crainn a bhearradh agus a bhearradh. Bhí súil ealaíonta aige agus chruthódh sé na craobhacha ina bhfoirmeacha fíorálainn, ag iompú an ghairdín ina shaothar ealaíne. "Éilíonn áilleacht foighne," a déarfadh Pruner le snip.
Ba é Watering Can, an uirlis chothaitheach fhlaithiúil, cuisle an ghairdín. Léirigh sí na plandaí le grá agus le cúram, ag soláthar an chothaithe a bhí de dhíth orthu le go n-éireodh leo. “Fás mór agus láidir, a stór,” a chanadh sí agus í ag sileadh uisce óna gob.
Trowel, an uirlis bheag ach cumhachtach, a bhí freagrach as síológa óga agus bláthanna a thrasphlandú. Le teagmháil tairisceana, bheadh Trowel ag cogar focail spreagúla do na daoine nua, "Fáilte go dtí ár dteaghlach gairdín. Beidh rath oraibh anseo."
Bhí Barra Rothaí, an uirlis dícheallach agus iontaofa, réidh i gcónaí chun ualaí troma ithreach, múirín agus glasraí bainte a iompar. Dúirt sé go minic, "Déanann obair foirne an aisling a oibriú," agus é ag iompar ualaí ó thaobh amháin den ghairdín go dtí an taobh eile.
Eachtra ab ea gach lá sa ghairdín. Thug siad aghaidh ar dhúshláin le chéile, ó lotnaidí míthrócaireacha a chosaint go stoirmeacha síonchaitheamh. Ach cheiliúir siad rath freisin, cosúil leis an gcéad bhláth de bhláth nó fómhar glasraí sobhlasta.
Agus an ghrian ag luí, bhaileodh na huirlisí timpeall ar Oakley, a roinn scéalta faoi stair an ghairdín. Éistfeadh siad le hiontas agus iad buíoch as na róil chiallmhara a d'imir siad i dtaipéis saoil an ghairdín a bhí ag athrú de shíor.
Agus mar sin, i gciúineas na hoíche, d’fhan na huirlisí gairdíní, agus iad ar an eolas go dtabharfadh an lá dár gcionn deiseanna nua chun a ngairdín ionúin a chothú agus aire a thabhairt dóibh, agus go ndéanfadh siad é le grá, aontacht, agus eagna a seanchara. , Oakley.